Categories
Մայրենի

Դավիթի մասին

Ես սասունցի մի գյուղացի եմ: Ձեզ կպատմեմ մեր ծուռ Դավթի մասին: Մի օր Ձենով Օհանը էս մեր ծուռ Դավիթին ուղարկում է գառները արածեցնելու: Երբ Դավիթը բարձրանում է Սասնա բարձր սարերը, բացականչում է.

-Հե՜յ ջան սարեր, Սասմա սարեր:

Սասնա սարերը նրա ձայնից դղրդում են և վայրի գազանները բներից փախչում են: Դավիթը վազում է գազանների հետևից, բռնում է նրանց և հոտի հետ խառնում: Մեկ էլ տեսնենք գազանները լցվեցին մեր քաղաք, հետևից էլ Դավիթը:

-Հե՜յ մեծեր, երեխեք փախեք:

Մենք բոլորս մտանք տներ, խանութներ, եկեղեցիներ և պատուհաններն ու դռները փակեցինք: Էս խելառ Դավիթը զարմացած ասաց.

-Էս ինչ շուտ եք քնում, դուրս եկեք ու ձեր կենդանիներին տարեք: Ով մեկն ուներ տասն եմ արել, ով տասն ուներ քսանն եմ արել:

Բայց բոլորս էլ վախենում էինք դուրս գալ: Դավիթն էլ գնաց և անուշ քնեց քաղաքի կենտրոնում մի քարի վրա:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s